موضوع تحقیق: موضوع این پژوهش تهیه سه نوع داربست زیست تخریب پذیر از جنس پلی گلیسیرین سباسیک اسید- پلی کاپرولاکتون-دی اُل  با جرم های مولکولی و غلظت های متفاوت پلیمر به عنوان سامانه های آهسته رهش است. روش تحقیق: وزن های مولکولی مختلف PCL-diol طی فرایند پلیمری شدن حلقه گشا سنتز شدند. سپس با سباسیک اسید و گلیسرول واکنش داده شدند تا آب دوستی سامانه ها افزایش یابد. داروی تری فلونوماید در سامانه ها بارگذاری شد. سپس میزان رهایش دارو با غوطه وری در محیط شبیه سازی شده بدن (بافر فسفات 4/7pH = ) به روش کیسه دیالیز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج اصلی : تحلیلFTIR ، حضور قله های استری، اتری و هیدروکسی در ساختار هر سه داربست 200 PGS-PCL-diol، PGS-PCL-diol 500 و  PGS-PCL-diol 900را تأیید کرد. رفتار گرمایی داربست ها با روش TGA و DSC مورد شناسایی قرار گرفت و نتایج آن بیانگر این بود که داربست PGS-PCL-diol 900 نسبت به دو داربست دیگر 15 درصد کاهش وزن بیشتری داشته است. آزمون DMTA  نشان داد که دمای انتقال شیشه ای PGS-PCL-diol 900  از دو داربست دیگر بیشتر بوده و بیشترین چگالی شبکه ای شدن نیز مربوط به همین داربست است. نتایج تحلیل تخریب پذیری نشان داد بالاترین درصد تخریب پذیری مربوط به داربست PGS-PCL-diol 500 است که در روز دوم به میزان 9/3 درصد سریع تر از دو نمونه دیگر و با درصد بالاتری تجزیه شده است. تصاویر SEM بیانگر آن است که سلول ها به خوبی در میان داربست ها نفوذ کرده و شبکه سه بعدی مناسبی از سلول ها ایجاد شده است. آزمون MTT نشان داد سلول روی داربست چسبیده و داربست دارای چسبندگی مناسبی است. در این تحقیق، داربست کامپوزیتی با ساختار سه بعدی به صورت فیلم طراحی و تولید شد و بدون کوچک ترین افزودنی شبکه ای شد و در نهایت هریک از آزمون ها بر اساس تغییرات طول زنجیر پلیمری و جرم مولکولی داربست بررسی شد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

1،3،5-تری آمینو-6،4،2- تری نیترو بنزن (TATB) ماده منفجره ای است که دارای پایداری گرمایی بسیار بالا، حساسیت کم و دانسیته مناسب نسبت به سایر مواد منفجره متعارف مانند TNT می باشد. این خواص باعث شده که در سال های اخیر TATB برای استفاده در بعضی کاربردهای نظامی و غیر نظامی بسیار مورد توجه قرار گیرد. در این مقاله، یک روش جدید برای سنتز TATB با استفاده از ماده اولیه TNT ارائه شده است. هدف از ارائه این روش استفاده از مواد اولیه ارزان و در دسترس بوده تا بتوان TATB را بدون نیاز به امکانات پیچیده و خاص و صرف هزینه بالا سنتز نمود. در این روش ابتدا TNT را توسط سدیم دی کرومات و سولفوریک اسید غلیظ اکسید کرده و تری نیترو بنزوئیک اسید با بهره 60% سنتز گردید. سپس توسط حرارت آن را کربوکسیل زدایی کرده و تری نیترو بنزن با بهره 68% سنتز شد. تری نیترو بنزن حاصل طی یک مرحله احیاء، با بهره 75% تبدیل به تری آمینو بنزن شد. مرحله بعد نیترودار کردن می باشد که برای این منظور، ابتدا گروه های آمینی توسط گروه های استیل محافظت شده و پس از قرار گرفتن سه گروه نیترو با استفاده از اسید سولفوریک و اسید نیتریک، گروه های محافظ با انجام هیدرولیز برداشته و TATB با بهره 55% تهیه گردید.

هدف از این مطالعه تولید نانوذرات چربی با استفاده از تری استئارین بود. به این ترتیب از ترکیب تری استئارین در کنار سورفاکتانت، حلال و آب برای تهیه نانوذرات چربی به روش میکروامولسیون استفاده گردید. سپس با استفاده از تکنیک پراکنش نوری ابعاد نانوذرات تولید شده اندازه گیری شد. نتایج حاصل از این تکنیک ابعادی حدود 100 نانومتر را برای ذرات نانویی نشان داد. نتایج حاصل از بررسی تاثیر سرعت به هم زدن بر اندازه نانوذرات چربی نشان داد که سرعت به هم زدن به طور معنی داری بر اندازه ذرات تاثیر می گذارد، به طوریکه با افزایش میزان دور هم زدن، اندازه ذرات کاهش می یابد. سپس ارتباط بین ابعاد ذرات و میزان جذب نوری آن ها مدل گردید. نتایج حاصل از میکروسکوپ الکترونی نیز نتایج حاصل از تکنیک پراکنش نوری را تایید کرد، ضمن اینکه کروی بودن نانوذرات تولیدی را نیز نشان داد.

سابقه و هدف: در پروتزهای متکی بر ایمپلنت موفقیت دراز مدت درمان به تطابق passive پروتز وابسته است. هدف از این مطالعه، مقایسه دقت انتقال ایمپلنت های دندانی با تکنیک قالب گیری به روش تری بسته با استفاده از تری پیش ساخته فلزی و پلاستیکی و تری اختصاصی به وسیله ماده قالب گیری پلی وینیل سایلوکسان بود.مواد و روشها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی، یک مدل استیل زنگ نزن که 4 ایمپلنت با قطر 4 میلی متر در سوراخ های تعبیه شده در آن ثابت شده بود تهیه گردید. مجموعا 30 مدل گچی، 10 عدد برای هر 3 گروه، تعداد ده تری پیش ساخته فلزی و ده تری پیش ساخته پلاستیکی یکبار مصرف و نیز ده تری اختصاصی با رزین سخت شونده با نور تهیه گردید. قالب گیری به وسیله پلی وینیل سایلوکسان انجام شد. برای قالب گیری با تری های پیش ساخته از قوام های پوتی و light body، به طور همزمان و برای تری های اختصاصی از قوام medium body مونافاز، استفاده گردید. پس از قالب گیری و تهیه کست های حاصل، اباتمنت ها به وسیله ball top screw مربوطه روی آنالوگ ها بسته شدند. با استفاده از دستگاه Coordinate Measuring Machine فواصل مرکز ball top ها از ball top سوم که حکم نقطه مرجع داخلی را داشت، در سه بعد اندازه گیری شد. برای قضاوت آماری از آزمون های Kolmogorov-  smirnov و آنالیز واریانس یک طرفه استفاده شد.یافته ها: بر این اساس در هر ball top بین گروهها اختلاف معنادار آماری مشاهده شد (P<0.05). تری پلاستیکی نسبت به 2 تری در گوی های دو و چهار به طور معناداری Distortion بالاتری را نشان داد (P<0.05) اما بین دو نوع تری فلزی و اختصاصی اختلاف معناداری نبود.نتیجه گیری: تری های فلزی به همراه پوتی و واش پلی وینیل سایلوکسان، در روش تری بسته، دقتی مشابه با تری اختصاصی ایجاد می کردند. دقت تری پیش ساخته پلاستیکی به طور معنی داری از تری اختصاصی و پیش ساخته فلزی کمتر بود.

زمینه: امروزه بیماری های ایسکمیک قلبی (IHD)، از بیماری های شایع در جهان است و آنژیوگرافی بهترین راه تشخیص این بیماری هاست. از عوارض آنژیوگرافی می توان به مرگ، بروز سکته میوکارد، تهوع، اسپاسم عروق کرونر، درد قفسه سینه، برادی آریتمی، کاهش و افزایش فشارخون اشاره کرد.هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر تزریق همزمان تری نیتروگلسیرین (TNG) با ماده حاجب بر عوارض زودرس آنژیوگرافی انجام شد.مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی در سال 1384 در بیمارستان شهید چمران اصفهان انجام شد. پیش از انجام آنژیوگرافی، افراد مورد مطالعه به طور تصادفی ساده به دو گروه مداخله (111 نفر) و دارونما (112 نفر) تقسیم شدند. در گروه مداخله از مخلوط TNG با ماده حاجب و در گروه دارونما از مخلوط آب مقطر با ماده حاجب برای آنژیوگرافی استفاده شد. بروز تهوع، اسپاسم عروق کرونر، برادی آریتمی، درد قفسه صدری و میانگین فشارخون سیستولی و دیاستولی در طول و پس از انجام آنژیوگرافی در بیماران دو گروه مقایسه شد. داده ها با آزمون های آماری مجذورکای و تی تحلیل شدند.یافته ها: میانگین سنی افراد در گروه مداخله 59.9±9.14 و در گروه دارونما 59.37±10.12 سال بود که تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند. توزیع جنسیت در دو گروه تفاوت آماری معنی داری نداشت. در دو گروه مداخله و دارونما میزان بروز تهوع %4.5 و %6.2، اسپاسم عروق کرونر %0.9 و %5.4، درد قفسه صدری %1.8 و %6.3 و برادی آریتمی در هر دو گروه %7.1 بود که در هیچ یک از موارد فوق تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد. میانگین بالاترین و پایین ترین میزان فشارخون سیستولیک و دیاستولیک بیماران گروه مداخله به طور معنی داری با بیماران گروه دارونما تفاوت داشت (P=0.001). در این مطالعه با تزریق TNG با ماده حاجب بجز تغییرات فشار خون یافته مثبت دیگری مشاهده نشد.نتیجه گیری: انجام تحقیقات بیش تر با دوزهای متفاوت TNG، زمان های متفاوت تزریق آن و در نظر گرفتن افراد در معرض خطر توصیه می شود.